Wanneer je in de problemen zit, komt er niemand

De brute waarheid over het bystander-effect en waarom je klaar moet zijn

De meeste mensen geloven dat als er iets vreselijks gebeurt in het openbaar, iemand zal ingrijpen. Iemand zal roepen. Iemand zal je verdedigen. Maar de waarheid is veel duisterder. Als je wordt aangevallen op een drukke straat of bedreigd wordt op een drukke plek, is de kans onwerkelijk hoog dat niemand je zal helpen. Mensen zullen staren. Mensen zullen bevriezen. Mensen hopen dat iemand anders iets doet. En hopen biedt geen bescherming.

Dit is geen angstzaaierij. Dit is menselijke psychologie in actie. En zodra je begrijpt waarom dit gebeurt, begin je te zien waarom jezelf voorbereiden geen optie is. Het is noodzakelijk.

Hoe we hier zijn gekomen

Lang geleden leefden mensen in kleine stammen. Gewoonlijk rond de 120 tot 150 mensen. Dat was de hele wereld voor onze voorouders. Je kende iedereen. Je herkende hun stem, hun loop, hun gewoonten. En zij kenden jou. Je reputatie deed er toe, want als de stam je hard oordeelde en je eruit duwde, betekende dat de dood. Geen voedsel. Geen water. Geen partner. Geen toekomst voor jouw bloedlijn.

Onze hersenen zijn gevormd in die wereld. En hier is het belangrijke deel. Ze zijn sindsdien niet veranderd. Niet een enkele extra rimpel. We dragen nog steeds dezelfde oude hardware, hoewel onze wereld totaal anders is geworden dan waarvoor ze is ontworpen.

De Overbelasting

Vandaag leven we in steden vol met miljoenen vreemden. Onze hersenen kunnen niet meer volgen. Onderzoek suggereert dat we slechts ongeveer 150 echte relaties kunnen onderhouden. Dat is onze limiet voor het kennen, geven om en emotioneel volgen van mensen. Maar een moderne stad vraagt ons om duizenden gezichten elke dag te verwerken. Het is te veel.

Dus schakelt de hersenen bepaalde dingen uit om zichzelf te beschermen.

Empathie vervaagt een beetje.

Aandacht vervaagt.

Reacties vertragen.

Denk erover na. Als we werkelijk empathie zouden voelen voor elke vreemdeling, elk tragisch verhaal zouden horen, elke steekpartij of ongeluk zouden absorberen, zouden we breken. We zouden elke dag depressief zijn. Dus verdooft de geest zichzelf. En in die verdoofdheid verschijnen kleine stukjes sociopathie. Geen kwade sociopathie. Gewoon emotionele afstand. Een stille afsluiting.

Je ziet het op de weg. In de manier waarop mensen rijden alsof het ze niets kan schelen. Je ziet het op de trottoirs. In de manier waarop mensen oogcontact vermijden en anderen als spoken passeren. Ga naar het platteland en het voelt anders. Mensen begroeten elkaar. Ze helpen elkaar. Omdat reputatie daar nog steeds telt. Ze verwachten elkaar weer te zien.

In de stad zal je die mensen nooit meer zien.

Dus besluit de geest stilletjes om zich niet te bekommeren.

Het Bystander Effect

Deze emotionele afstand wordt extreem gevaarlijk in noodgevallen. Wanneer er problemen ontstaan in een drukke plaats, gaan de meeste mensen ervan uit dat iemand anders zal ingrijpen. Iemand anders zal opmerken. Iemand anders zal handelen.

Maar keer op keer bewijst de realiteit het tegendeel.

Het bystander-effect heeft enkele van de meest hartverscheurende tragedies in de moderne geschiedenis gevormd. Niet omdat mensen slecht zijn, maar omdat de menselijke psychologie in menigten afbreekt. Verantwoordelijkheid verspreidt zich zo dun dat het verdwijnt. Iedereen wacht op iemand anders om te bewegen — en omdat iedereen wacht, doet niemand iets.

Zaken

Neem de moord op James Bulger in 1993. De tweejarige jongen was zichtbaar in de problemen en werd weggeleid door twee oudere kinderen. Dacht achtendertachtig mensen zagen hem. Slechts twee stelden vragen. Geen enkele persoon belde de politie. Uren later werd hij vermoord.

Of de zaak van Wang Yue in China, 2011 — een peuter die door twee voertuigen werd aangereden en bloedend op straat werd achtergelaten. Achttien mensen liepen langs haar. Niemand hielp totdat een straatveger eindelijk ingreep. Tegen die tijd was het te laat.

Of Junko Furuta, gemarteld en vermoord in een woonhuis in Japan. Buren hoorden wekenlang haar schreeuwen. De ouders van de daders zagen tekenen van wat er gebeurde. Toch greep niemand in.

Dit zijn geen verhalen uit de oude geschiedenis. Het zijn moderne herinneringen aan een brute waarheid: